Hoe knuffel je iemand in een rolstoel?

Wie in een rolstoel zit, wil ook graag geknuffeld worden. Maar vaak is dat een logistieke uitdaging: hoe doe je dat juist? Welke manieren zijn er om een rolstoeler te knuffelen en wat moet je vooral niet doen? Ontdek hier wat je zeker niet en wat je vooral wél kan doen!

Hugs, please!

In mijn familie werd er altijd veel geknuffeld. Maar toen zat mijn kleine grote broer plots in een rolstoel. Dus in plaats van gewoon naar hem toe te lopen en mijn armen om zijn slungelige middel te slaan, stond ik daar onnozel te dralen voor zijn stoel. Hoe moest ik dit aanpakken? Wat als ik hem pijn deed? Of erger, wat als ik hem in mijn enthousiasme uit zijn stoel duwde? Het werd een voorzichtige zoektocht, en ondertussen doe ik het zo:

1. Voorwaarts… knuffel!

Mijn eerste instinct was om voorover te buigen en mijn armen om hem heen te slaan. Maar dat betekent dat ik alleen zijn nek knuffel, en daar zitten juist de littekens van de operatie. Mijn broer kan ook zijn buikspieren niet gebruiken, dus als ik niet genoeg voorover buig en hem te hard naar me toe trek dan valt hij helemaal voorover uit zijn stoel. Ik zet daarom mijn voeten ver genoeg uit elkaar (als je een brede basis hebt, sta je zelf stabieler) en leun zo ver ik kan voorover.

een knuffel met iemand in een rolstoel

 

2. Ruggeknuf

Soms wil ik snel een knuffel kunnen geven zonder rekening te moeten houden met littekens en zwaartekracht. Een ideale oplossing hiervoor vind ik de hoofdknuffel: ik sta achter de rolstoel, sla mijn armen om de borstkast van mijn broer en leg mijn wang tegen die van hem. Nu kan ik best wat harder knuffelen en hij hoeft zich helemaal nergens aan vast te houden.

Sarah knuffelt Steven in zijn rolstoel

3. Op de troon

Er zijn momenten dat de twee knuffels hierboven niet uitbundig genoeg zijn. En dan moet je er helemaal voor gaan: ik ga bij mijn broer op schoot zitten, draai mijn romp een kwartslag en sla mijn armen om hem heen. Zo kan ik harder knuffelen, maar echt lang durf ik niet te blijven zitten. Hij voelt misschien geen pijn in zijn benen, maar ik wil de bloedtoevoer niet afknellen en de druk op zijn benen (die al voor wonden kan zorgen) vergroten. Met deze knuffel ga ik dus spaarzaam om.

een knuffel in een rolstoel

Berenknuffel voor een tetra

Er is nog één ander soort knuffel die ik heb ontdekt, en die ik eigenlijk het allerbest vindt. Ik herinner me hoe Steven boven me uit torende, zijn hoofd bovenop mijn hoofd legde en zijn lange armen om me heen te sloeg. Het was een soort berenknuffel, waarbij ik niet alleen het hoofd en de schouders van mijn broer de rolstoeler kon knuffelen. Een tijd geleden heb ik daar een manier gevonden!

Er is maar een probleempje met deze berenknuffel: je moet ervoor naar het zwembad. Door het water wordt mijn broer bijna gewichtloos en kan ik hem rechtop vasthouden. We slaan onze armen om elkaar heen en dan is het net als vroeger. We moesten er alleen de ‘oh zo schattig’ blikken van de andere zwembadganger bijnemen. En mijn tranen. Want die knuffel was zo’n ontzettende ontlading dat ik ze niet kon binnenhouden.

Wat je vooral niet moet doen

Als je graag een rolstoeler wil knuffelen maar je weet niet goed hoe, dan is er maar één ding dat je niet moet doen: niets ondernemen. Rolstoelers hebben even veel nood aan knuffels als gewone mensen. Soms zelfs meer, want fysiek contact is sowieso al moeilijker en daardoor minder. Voel je dus een knuffeldrang maar weet je niet wat gedaan? Vraag dan gewoon eerlijk: “hey, mag ik je een knuffel geven? Enneuh… hoe doe ik dat eigenlijk?”

Hoe knuffel jij een rolstoeler? Deel je tips!

5 tips om een goede vriend te zijn in tijden van nood

In tijden van nood kent men zijn vrienden. Maar wat als een van jouw vrienden plots in echte nood verkeert en je geen flauw idee hebt wat je voor die vriend(in) kan doen? Hier zijn vijf tips om je op weg te helpen!

Wat doe je?

Van je vrienden verwacht je dat ze er zijn. Dat als er iets ergs gebeurt, je op hen kan rekenen voor steun. Natuurlijk in levende lijve, maar een telefoontje is ook goed. Als er iets heel ergs gebeurt, dan is ‘er zijn’ vanzelfsprekend, maar eigenlijk ook niet. Iedereen zegt “bel me als je wil praten”, maar dat doe je niet. “Laat me weten als ik iets kan doen”, maar dat doe je niet. “Geef een seintje als ik even kan langskomen”, maar dat doe je niet. Dus wat kan een goede vriend dan wél zeggen of doen?

TIP 1
Heb je een vriend(in) die door een zware periode gaat, bel dan zelf. Vraag hoe het gaat, en stel zelf een moment voor om langs te gaan. Of sta gewoon aan hun deur. Je kan altijd weer naar huis gaan als het niet uitkomt, maar er is niets dat zo overtuigend steun en liefde laat zien als een stevige, spontane knuffel.

Wat zeg je?

Als er iets ergs gebeurt, weet niemand goed wat zeggen. Er zijn er die als een kip zonder kop beginnen te ratelen om de ongemakkelijke stilte te vullen, en er zijn er die stilvallen en uit het raam staren. Praat je over het voorval of juist helemaal niet? Zijn er dingen die je vooral niet mag zeggen omdat het alles alleen maar erger en zwaarder maakt? Of kunnen echte vrienden juist alles zeggen?

TIP 2
Het ergste wat je kan doen, is kiezen voor radiostilte. Als je niet weet wat te zeggen, geef dat dan gewoon eerlijk toe. Je vriend(in) zal zelf wel aangeven wat ok is als gespreksonderwerp en wat niet. Want deze situatie is niet alleen nieuw voor jou maar ook voor je vriend(in). Jullie zijn beiden aan het aftasten.

Hoe gedraag je je?

Een ongewone, onaangename situatie lokt vaak schroom uit. Niemand weet nog wat zeggen, laat staan hoe zich te gedragen. De meesten staan er wat onwennig bij en proberen zo snel mogelijk uit die ongemakkelijke situatie te geraken. Maar er zijn natuurlijk ook beleefdheidsregels…

TIP 3
Als je niet weet hoe je je moet gedragen, praat er dan over. Vertel dat je het moeilijk vindt en bespreek waarom. Alleen al het feit dat je er bent, is bewijs dat jij een échte vriend(in) bent. Je bent sowieso al 100% beter dan alle anderen die niet bellen of langsgaan. Dus vraag gewoon of het ok is als je dit doet of dat zegt.

Hoe geef je moed?

Zodra er een drama gebeurt, komen de clichés en de mirakelverhalen boven. Iedereen kent wel iemand in dezelfde situatie, heeft wel een verhaal gehoord of gelezen waarin alles in recordtempo goedkomt. Het zijn allemaal goedbedoelde praatjes, maar vaak werken ze eerder demotiverend omdat alles in deze specifieke situatie duidelijk niet op miraculeuze wijze goed zal komen. Bovendien lijkt het door die zweverige verhalen alsof niemand écht snapt hoe de vork in de steel zit.

TIP 4
Informeer je over het probleem. Wat is het juist? En waarom is dat een probleem? Zoek online, lees boeken, en durf vragen te stellen aan je vriend(in). Als je oprecht geïnteresseerd bent, dan is er echt helemaal niets mis met een vriendelijke vraag. Zelfs over taboe onderwerpen zoals stoelgang of seks. Het is beter om interesse te tonen in de realiteit dan om vast te houden aan wilde dromen.

Hoe moet het verder?

Angst om buiten te komen, kan grote proporties aannemen bij iemand van wie het leven ingrijpend is veranderd. Alles is immers nieuw: de eerste keer in de rolstoel op café, de eerste keer met je kindje met het syndroom van Down naar de supermarkt, de eerste keer parkeren op een invalidenparkeerplaats. Buiten komen is niet alleen een confrontatie met architectuur (drempels, trappen, schuine stoepranden) maar ook met blikken van omstaanders. Zijn alle dingen die jullie vroeger samen deden nu niet meer mogelijk? Of toch wel?

TIP 5
Nu het leven van je vriend(in) helemaal veranderd is, zullen ook de dingen die jullie samen doen anders zijn. Vraag niet “Spreken we binnenkort nog een keer af om eens iets te gaan doen?”, want dan komt het er niet van. Vraag: “Wat zou jij graag nog een keer gaan doen? Kan je volgende week vrijdag?” of organiseer een pick-a-date party en leg meteen de agenda’s naast elkaar.

Heb jij nog andere tips om een echte vriend te zijn in tijden van nood? Deel ze hieronder of op onze Facebookpagina!

Pick-a-date

Ik neem de lift , rol mijn kamer binnen, gooi mijn jas op bed en bol richting keuken, maar daar geraak ik die avond niet… want zodra ik de woonkamer binnen kom, word ik omvergeblazen door een wilde “SURPRISE”!

 

Ik weet even niet wat mij overkomt, want ik ben niet jarig. Even vrees ik dat het een foutje is, dat ze hun verrassing te vroeg hebben geroepen en ik niet de reden ben waarom al die mensen met een glas bubbels in de hand vrolijk naar mij staan te lachen. Maar dan dringt het tot me door: ik ken alle gezichten, het zijn allemaal goede vrienden van mij. Mijn jongste zus komt stralend naar me toe en zegt: “Welkom op je pick-a-date party”!

 

Over eenzaamheid en ongemak

Ik zie alle vrienden waar ik eigenlijk al heel lang iets wilde mee gaan doen. “We spreken nog wel eens af” zeiden we ooit, maar dat kwam er nooit van. Al bijna een jaar dacht ik erover hen eens te bellen, maar durfde niet. Het leven van een vijfentwintigjarige zit immers propvol: huis kopen en verbouwen, trouwen, kindje krijgen, carrière bouwen,… Met als resultaat dat we elkaar maar weinig zagen en ik mij met momenten wat eenzaam en opgesloten begon te voelen. De meesten wilden mij wel bellen, maar uit ongemak durfden ze zelf ook niet goed vragen wat ik wél nog kon en wat niet.

 

Wat was er nu gebeurd?

Mijn jongste zus kreeg van mijn vrienden vaak de vraag hoe het met me ging. Wat ik nog kon en wat ze samen met mij zouden kunnen gaan doen als we zouden afspreken. Waarop mijn fantastische zus op een bepaald moment dacht: nu ben ik het beu, waarom vragen ze het hem niet gewoon zelf? En ze organiseerde een pick-a-date party.

 

Pick-a-watta?

Het concept van een pick-a-date party is heel eenvoudig: je verzamelt alle mensen waarmee je al een tijd wil afspreken op één plek, je geeft ze een hapje en een drankje, en niemand mag de plek verlaten voor ze op z’n minst één afspraak hebben gemaakt met jou om het komende jaar iets te gaan doen. En niet “we spreken nog eens af om eens iets te gaan doen.” Nee, echt een concrete dag met een concreet voorstel voor een uitstapje. Dit kan kort en gemakkelijk (ergens in de buurt iets gaan drinken) en dat kan lang en uitgebreid (samen naar een pretpark en daarna uit eten, of zelfs op weekend).

Het verrassingselement, waarvoor mijn jongste zus samenspande met een van mijn oudere zussen, is optioneel. Maar ik kan het wel van harte aanraden!

 

Het resulaat

Ik heb nu een agenda waarin ik de komende drie maanden bijna elke week minstens één afspraak heb met alle mensen die op mijn pick-a-date party waren. Die mensen hebben nu geen schrik meer om met mij af te spreken, er is geen drempel meer, en ik moet op die datum ook effectief buiten komen. Geen reden meer om somber binnen te zitten dus. Bedankt, geweldige zussen en superlieve vrienden!

 

Wat doe jij als je je vrienden al een tijdje niet meer hebt gezien? En kende jij het concept van een pick-a-date party al?